In Wallonië behoren de R(V)T tot drie soorten netten, namelijk de openbare sector, de privésector en de verengingssector. Het Waals Gewest geeft een officiële goedkeuring op basis van een verdelingssleutel. Om het standpunt van de RVT beter te begrijpen met betrekking tot de groepsaankopen kunnen we het voorbeeld nemen van de Luikse regio die vrij dichtbevolkt is. Laten we beginnen met de privésector. Jean-Pierre Royen is directeur-afgevaardigd bestuurder van “l’Heureux Séjour” et van “la Belfagétaine” die op 2,5 kilometer afstand van elkaar liggen en respectievelijk gelegen zijn in Sprimont en Beaufays. Samen beschikken ze over zo’n 150 bedden. “Uiteraard doen we een beroep op dezelfde leveranciers. De tarieven worden berekend naargelang het volume.” De twee rusthuizen vormen samen een familiebedrijf dat gesticht werd door de ouders van Pierre Royen en zijn zus die samen de fakkel hebben overgenomen. Het is een privébedrijf. “Tijdens opleidingen en bijscholingen ontmoeten we directeurs van andere tehuizen. We wisselen informatie uit over het personeel. Als iemand bijvoorbeeld bij ons solliciteert, vragen we of de persoon in kwestie al bij een concurrent gewerkt heeft. Dat is een volledige natuurlijke methode die we terugvinden in alle bedrijven. We spreken ook over bepaalde problemen, zoals de veranderingen in de regelgeving. Maar daar blijft het ook bij.”

Grote groepen

Grote groepen proberen zich in de regio te vestigen. Jean-Pierre Royen heeft trouwens al een aantal aanbiedingen geweigerd van groepen die zijn rusthuizen wilden overkopen. “Grote groepen streven vooral een maximaal rendement na. Volgens mij is voor hen het financiële aspect belangrijker dan de kwaliteit. Op basis van wat ik gehoord heb van ouders van bewoners of van artsen die er werken kan ik u zeggen dat deze tehuizen minder menslievend zijn. Deze tehuizen baseren zich op de criteria van het RIZIV, zonder dat ze hierbij ook maar een extra medewerker aanwerven of extra prestaties leveren. Wij zijn veel flexibeler.”

Verenigingssector

In de gemeente Chaudfontaine vinden we “Le Foyer de la Providence”, een rusthuis onder leiding van Philippe Soors dat deel uitmaakt van de 70 tehuizen van de ACIS (Christelijke Vereniging van Sociale en Gezondheidsinstellingen). In de omgeving van Luik zijn er twee verenigingsgroepen: de ACIS en de CHC Liège, een christelijk ziekenhuiscentrum dat acht RVT telt. Het gaat hier niet om investeringsgroepen, maar om vzw’s. “We kunnen schaalvoordelen verwezenlijken dankzij groepsaankopen en een zorgvuldig beheer, zonder daarbij het belangrijkste aspect te vergeten, namelijk dat de mens centraal staat.”

(kader)

Geografische problemen

“La Séniorie de l’Enclos”, dat gelegen is in de Provincie Luxemburg, heeft dan weer helemaal niet de mogelijkheid om groepsaankopen te doen. Volgens Manager J.F. Thomas is “de provincie erg groot en dunbevolkt. Aangezien de rusthuizen op grote afstanden van elkaar liggen, is het erg moeilijk om ze te groeperen. Bovendien zijn sommige privé-rusthuizen, terwijl andere dan weer openbaar zijn.” WZC Arcus uit Brussel heeft dit probleem dan weer niet. Ze maakt immers deel uit van de Senior Living Group die de aankopen en diensten via kadercontracten beheert.