“In 1966, net afgestudeerd als industrieel ingenieur elektriciteit, kon ik aan de slag bij de firma J. Croisé uit Evere, gespecialiseerd in industriële buisleidingen en sanitaire technieken. Ik werd hoofd van het studiebureel en de werkplaatsen van het bijhuis te Genk welke nauw betrokken was bij de bouw en de inrichting van de Ford fabrieken. Daar leerde ik op grote schaal verschillende nieuwe technieken kennen zoals bijvoorbeeld het toepassen van PE afvoerenbuizen van Geberit, als eerste bedrijf in België. Het belang en de waarde van ‘Normen’ werd me snel overduidelijk. Ford had destijds reeds uitgebreide en strikte eigen normen geformuleerd en was op dat vlak een voorloper. Om het even welk uitvoeringsdetail lag vast in een normblad, met een bijhorende detailtekening. Met dergelijke normen schep je duidelijkheid naar je eigen medewerkers en naar externe partijen. Dit aspect van technische bedrijfsvoering heb ik tijdens mijn loopbaan steeds verder meegedragen.”

Bureau ZH Lommel

Ingenieur in een kleinschalig ziekenhuis 

“Een vacature voor een ingenieur in het Maria Middelares Ziekenhuis te Lommel (187 bedden) was de reden om in 1975 de samenwerking met mijn eerste werkgever stop te zetten. In dit ziekenhuis werd ik technisch directeur en diensthoofd veiligheid. Ik behoorde bij de eerste groep ingenieurs welke in dienst kwam in de regionale kleinschalige ziekenhuizen. De directeur had een duidelijke visie over de snel groeiende technische ontwikkelingen in de zorgsector en gaf me alle kansen om de nodige bijscholingen te volgen. Gedurende 18 jaar was ik er actief met de zorg voor de dagelijkse exploitatie van gebouwen, terreinen, technieken, medische apparatuur en veiligheid. Via de VTDV heb ik enkele grote bouwprojecten van dichtbij mee kunnen volgen en heb ik mijn ogen de kost gegeven, bijvoorbeeld bij de nieuwbouw van UZ Gasthuisberg Leuven, AZ St. Jan Brugge, ZOL Genk en UZA Edegem. Het kostte moeite om telkens rond 17u nog te vertrekken voor een VTDV-vergadering in Brugge, Leuven, Gent of Antwerpen maar ik heb het er graag voor over gehad. Telkens bracht dit me weer nieuwe technische opvattingen en inzichten bij, met verwijzingen naar nieuwe normen en wetgeving inzake bouwtechnieken, elektrische installaties, brandveiligheid, milieu enz.”

Theo  en Lucien

“In 1994 werd ik onverwacht door een particulier adviesbureau gevraagd om als consultant met specialisatie ‘techniek in de zorgsector’ in dienst te treden. Na een lang en grondig overleg, op de leeftijd van 50 jaar, ben ik op dit voorstel ingegaan en werd ik projectleider voor diverse ontwerpen binnen de zorgsector. Ik voerde onderhandelingen met opdrachtgevers, architecten, ingenieurs, overheidsdiensten, aannemers en leveranciers. Na de stopzetting van dit bureau kon ik al vrij snel aan de slag bij de vzw Sint-Elisabeth’s Dal in Zoutleeuw die twee rustoorden beheert: Huize St-Jozef in Nieuwerkerken en Huize O.L.V. van Lourdes in Zoutleeuw. Mijn taak bestond in het opstarten van een gestructureerde technische dienst voor beide instellingen, het opvolgen van de renovatiewerken en van het nieuwbouwproject in Zoutleeuw, samen met het op punt stellen van technische dossiers.”

 

De cirkel is rond

“Het contact met andere zorginstellingen leidde tot een vraag van het H. Hart Ziekenhuis in Lier om hoofd te worden van het technisch departement. Ik werkte er aanvankelijk met veel plezier en kon mijn ideeën realiseren binnen de facilitaire voorzieningen en bij de grote renovatiewerken van de materniteit. Een meningsverschil over de opvatting en aanpak van technische installaties leidde evenwel tot een breuk in de samenwerking. Vanaf dat moment – tot aan mijn pensioen in 2007 – werd ik weer technisch adviseur voor de vzw Sint-Elisabeth’s Dal. Op die manier was de cirkel rond. In mijn laatste functie was ik actief bij het uitvoeren van de tweede fase van de bouwwerf in Zoutleeuw en de opvolging van de dagelijkse technische taken en het preventief onderhoud van installaties en toestellen. Op technisch vlak was ik voor de Raad van Bestuur en de directeur de contactpersoon met het architecten- en studiebureau. Als technisch adviseur ben ik nu nog steeds deeltijds betrokken bij de huidige nieuwbouw van het WZC Betze Rust te Geetbets, met 70 kamers en 15 Service Flats.”

Theo Betz Rust
Theo, WZC Betz Rust

Vrienden voor het leven 

“De VTDV is mij altijd heel dierbaar geweest: ik heb veel gekregen en heb ook graag veel terug gegeven. Ik vond er een netwerk van gelijkgestemden uit andere zorginstellingen met wie ik ideeën maar ook problemen kon delen. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. In de loop der jaren heb ik de werking van de VTDV zien evolueren vanop de eerste rij. In 1997 werd ik gevraagd om penningmeester te worden. Ik was geen financieel expert, maar men zocht iemand die stipt en nauwkeurig was. Ik speelde kort op de bal: wekelijks stuurde ik alle bestuursleden een overzicht van de financiële verrichtingen.”

Het jaarlijkse VTDV-Congres is een verhaal apart. “Het begon allemaal in 1987 in Gasthuisberg Leuven en de volgende editie werd meteen reeds in Lommel georganiseerd. We zijn in de beginjaren heel bescheiden gestart met de deelname van slechts een 10-tal exposanten. Geleidelijk hebben we sprongen voorwaarts gemaakt, eerst tot 75 exposanten en momenteel gemiddeld genomen tot 160 exposanten, aangevuld met nog eens 40 à 50 sponsors. Daarmee is de limiet wellicht bereikt. De organisatie van het congres kost telkens veel inspanningen maar de tevreden reacties van bezoekers en exposanten maken uiteraard alles goed. Samen met collega Staf Leën vormde ik een vast logistiek duo dat toegevoegd werd aan de VTDV-werkgroep, welke jaarlijks samengesteld werd in de provincie waar het congres zou plaats vinden. Ook hier is de cirkel rond want dit jaar werd reeds het 25° Congres georganiseerd en werd Lommel voor de tweede keer als locatie gekozen en dit beschouw ik als een mooie bekroning van mijn VTDV-activiteiten”

Opleidingsfunctie VTDV

“De VTDV is voor mij een springplank geweest om steeds grenzen en doelen te kunnen verleggen. Ik zie de VTDV voornamelijk als een kennisbank met een opleidingsfunctie voor haar 300 leden. Uitwisseling van kennis en ervaring is een prioriteit. Ook de contacten met de overheidsdiensten kunnen nog uitgebreid worden en de samenwerking met architecten en studieburelen moet optimaal kunnen verlopen“

Toekomstmuziek (FOTO 5)

“Een sterke VTDV ligt mij nauw aan het hart. Een vaste medewerker voor de vele taken zoals secretariaat, opleidingen, financiën, website, kennisbank en contacten met bedrijven kan de uitstraling van de VTDV zeker nog versterken. Ik wil er zelfs ook voor pleiten om in de nabije toekomst in het onderwijs werk te kunnen maken van een richting ‘techniek in de zorg’, een item waarin de VTDV een belangrijke rol kan opnemen. Goed technisch opgeleide mensen zijn noodzakelijk in de sterk gegroeide technische zorgsector. Een orgelpunt van formaat, dat besef ik, maar… er wordt in crescendo aan gewerkt en hopelijk zal dit nog een mooie ouverture kunnen opleveren,” besluit Theo Caerts.