Het Sint-Trudo Ziekenhuis langs de Diestersteenweg in Sint-Truiden heeft een jaarlijks gemiddelde van 12.000 opnames. Er werken circa 1.000 mensen waarvan 120 artsen. Eén van die mensen die ook haar dagelijks brood verdient in het Sint-Trudo Ziekenhuis is Tamara Lefèvre. Zij is sinds iets meer dan een jaar verantwoordelijk voor de vrijwilligerswerking in het Truiense ziekenhuis. 

 

Stel: ik wil vrijwilliger worden in het Sint-Trudo Ziekenhuis. Wat moet ik dan doen?

Tamara Lefèvre: “De meeste vrijwilligers bieden zich spontaan aan, we maken geen promotie. Ik maak een afspraak voor een eerste gesprek. Dit is een oriëntatiegesprek zodat ik een beeld krijg over de interesses en de motivatie van de vrijwilliger. Ik let op een paar dingen. Je merkt snel dat de kandidaat-vrijwilliger al serieus heeft nagedacht over zijn beslissing om zich aan te bieden. Het is geen impulsieve reactie. Ze zijn meestal heel erg enthousiast en positief. Er zijn er die meteen heel eerlijk erg veel vertellen over hun leven. Ik vind het fijn dat ze zo openhartig zijn bij een eerste contact.”

 

Mag ik ook al mijn voorkeur als vrijwilliger uiten tijdens dat eerste gesprek of vullen jullie zelf de vacatures in?

Tamara Lefèvre: “Een vrijwilliger mag al zijn voorkeur geven. Er is een immens verschil tussen werken op een dienst oncologie of op een geriatrische afdeling. We overlopen de diensten waar we een vrijwilliger kunnen gebruiken. Na dat eerste gesprek neem ik zelden al een beslissing. Ik pleeg eerst overleg met de hoofdverpleegkundige van de betrokken afdeling  en regel een tweede gesprek waarbij deze ook aanwezig is. Nadien neem ik contact op met de vrijwilliger om een nieuwe afspraak te maken. Eén keer had ik een kandidaat die erg dominant en zelfs arrogant overkwam tijdens dat eerste gesprek. Dan hak ik meteen de knoop door: zo iemand is niet geschikt om als vrijwilliger met patiënten om te gaan.”

 

Hoe loopt de procedure dan verder?

Tamara Lefèvre: “Na het tweede gesprek samen met de hoofdverpleegkundige bespreken we achteraf of deze persoon geschikt is om als vrijwilliger op de betrokken dienst te functioneren. Als de vrijwilliger mag starten, krijgt hij een korte proefperiode waarin hij of zij met een andere vrijwilliger meeloopt op de afdeling. De vrijwilliger ervaart op deze manier wat er van hem of haar verwacht wordt. Hij of zij wordt niet aan zijn of haar lot overgelaten. Dat even koppelen aan een andere vrijwilliger is erg goed voor het zelfvertrouwen van de nieuwkomer.”

 

Hoeveel vrijwilligers telt het Sint-Trudo Ziekenhuis en hoe staat het met het verloop?

Tamara Lefèvre: “Momenteel hebben we 45 vrijwilligers. Elke dag is er een vrijwilliger voorzien aan het onthaal. Hij of zij begeleidt de mensen die worden opgenomen in het ziekenhuis naar hun kamer. Hij of zij stelt hen gerust en maakt hen wegwijs in het ziekenhuis. Op het inwendig dagziekenhuis zijn er een tot twee vrijwilligers per dag aanwezig. Bijna de helft van de vrijwilligers maakt deel uit van de pastorale dienst. Zij staan om de twee weken of één keer per maand paraat. Het is een hechte groep die voorbeeldig samenwerkt. Deze vrijwilligers halen de mensen op voor de vieringen op zondag, gaan rond met de communie en stellen de tv af op het juiste kanaal om de eucharistieviering te kunnen volgen. Ze helpen bij allerhande inzamelacties die door het ziekenhuis worden georganiseerd. Op hen kan je altijd rekenen. Ze betekenen een heuse meerwaarde voor ons ziekenhuis.”

“Onze vrijwilliger is vaak al wat ouder. We hebben iets meer vrouwen dan mannen. Soms is er ook een jongere, die als student is afgestudeerd en hier wat praktijkervaring wil opdoen alvorens naar de arbeidsmarkt te stappen. Elke vrijwilliger komt op één vaste dag per week. Ze regelen veel onder elkaar. Ik hoef me bijna niet bezig te houden met een planning… En verloop, dat is er nauwelijks.”

 

Het Sint-Trudo Ziekenhuis speelt met een ruim zorgaanbod en een persoonlijke, klantvriendelijke en christelijke benadering in op de noden van patiënten uit de regio Zuidwest-Limburg en zuidelijk Vlaams-Brabant. Wat zijn de algemene waarden die een vrijwilliger meekrijgt als hij of zij hier begint?

Tamara Lefèvre: “De vrijwilliger moet het beroepsgeheim respecteren, respect hebben voor de patiënten en hun geloof of levensovertuiging. Hij of zij dient zich ook te houden aan bepaalde regels zoals de strenge handhygiëne, het dragen van een schort op de afdelingen, aangepast schoeisel, badge met foto. De vrijwilliger krijgt hier ook opleiding, bijvoorbeeld rond handhygiëne en hoe evacueren bij brand of andere rampen? Hij of zij kan ook vormingen volgen bij Present, de vereniging bij wie de vrijwilliger ook verzekerd is en zijn overeenkomst tekent. De grondhouding moet altijd zijn: luisteren naar de patiënt en zichzelf wat wegcijferen. Goed gezelschap zijn voor een oudere patiënt.”

 

“In het begin volgen we de vrijwilliger kort op met regelmatige feedback door de hoofdverpleegkundige. Zo kunnen we desnoods snel bijsturen.”

 

Wat zijn je ervaringen na één jaar verantwoordelijkheid over de vrijwilligerswerking hier?

Tamara Lefèvre: “Ik ben blij dat ik deze taak er heb bijgenomen naast mijn functies als diensthoofd mobiele equipe en intern patiëntenvervoer. Je spendeert er wel veel tijd aan maar de mensen zijn zo dankbaar. Je krijgt er zo veel van terug. Het zijn voor mij fijne contacten met de vrijwilligers omdat ze altijd opgewekt zijn en positief in het leven staan. Het is erg leuk om met hen samen te werken. Als dank voor hun inzet bieden we de vrijwilliger regelmatig iets aan: een pannenkoekennamiddag, vorming, een fietsuitstap, een filmavond, een teambuilding, een kerstfeestje…”

 

Zoeken jullie nog helpende handen?

Tamara Lefèvre: “Absoluut! Voor op het inwendig dagziekenhuis, de afdeling oncologie, neurologie en onze drie geriatrische afdelingen zijn we nog op zoek naar vrijwilligers. Patiënten op deze afdelingen voelen zich vaak eenzaam en hebben deugd van een luisterend oor of wat gezelschap. We hebben nu al vrijwilligers die zich ook elders nuttig maken. In een rustoord bijvoorbeeld. Daar heb ik zo veel waardering voor. Wij, als zorgverlener, hebben niet altijd voldoende tijd om te luisteren vanwege van de stijgende werkdruk. Een vrijwilliger vult die leemte vaak op… Bewonderenswaardig!”

 

 

Vrijwilliger Romain Loos (64): “Het is een stuk van mijn leven”

Romain Loos werkt al bijna vier jaar als vrijwilliger in het Sint-Trudo Ziekenhuis. “Nadat mijn vrouw na een operatie aan endeldarmkanker goed herstelde, heb ik de belofte gedaan iets terug te doen voor alle mensen die haar begeleid hebben tijdens de maand die ze verbleef in het ziekenhuis. Ik ben nu vrijwilliger op diverse plaatsen, ook in een rustoord. Vrijwilliger zijn is nu een stuk van mijn leven. In Sint-Trudo help ik mensen op de revalidatieafdeling en maak ik ook deel uit van de pastorale groep.”

 

Romain Loos was heel zijn leven postbode. “Het contact met mensen heeft mijn leven gekleurd. Elke dag een babbel tijdens mijn dagelijkse ronde, het was mijn leven. Nu ook ben ik graag tussen de mensen. Ik haal daar zo veel voldoening uit, ik doe het ook allemaal voor de mensen. Gezelschap zijn, een luisterend oor zijn, ze helpen en begeleiden… De plaatsen waar ik bezig ben als vrijwilliger liggen allemaal dicht bij mijn vaste stek, ik kan er met de fiets naartoe. Ja, ik krijg nog aanbiedingen om nog meer vrijwilliger te zijn maar te veel is te veel. Mijn week zit nu al goed vol.”

 

Romain staat ook altijd klaar voor nog andere activiteiten: zo bemande hij tijdens de kerstperiode nog een speciale stand in het Sint-Trudo Ziekenhuis. “Omgaan met mensen is mijn leven. Ik maak graag een grapje in de cafetaria bijvoorbeeld maar ik kan ook ernstig zijn op momenten dat het moet. Tijdens de zomermaanden ga ik veel wandelen met de patiënten en ouderen. Het menselijke contact is zo belangrijk in het dagelijkse leven. Zeker in deze tijd waar schouderklopjes of complimentjes schaars zijn. We doen het vooral voor de mensen. Zo lang ik kan, wil ik vrijwilliger zijn. Voorlopig denk ik zeker niet aan stoppen…”